Scharrelvarkens en Scharrelkippen

Voordat een varken naar de slager gaat, zetten we hem een paar dagen in een apart hok. Het beestje krijgt dan alleen nog maar een beetje wei te drinken. Hij moet nuchter worden omdat anders de darmen te vol zitten. Bij het slachten levert dit een gevaar op voor besmetting met salmonella. Het hok waarin het varken die paar dagen zit, staat de rest van de week leeg.
Het uit de groep halen van het varken is eigenlijk het moeilijkste. Daarna loopt het beestje meestal linea recta naar het aparte hokje, achter in de schuur. Zo gaat het ook dit keer. Maar net als hij het hokje in wil, schrikt hij. Hij schrikt van een jong katje dat met de moeder in een strooie nestje ligt midden in het hok. Moeder en het katje schrikken ook. Moeder vliegt gelijk het hok uit, het katje is daar nog te jong voor en blijft liggen. Het varken wil eigenlijk ook terug, maar ik drijf hem toch verder het hok in. Als hij een keer terug komt, is het heel moeilijk om hem weer dat hok in te krijgen, weet ik. Ik doe de deur achter hem dicht en zeg dat hij goed voor het poesje moet zorgen. Volgens mij begrijpt  hij het wel. Ik ga wat dingen doen. Ik verwacht dat moeder het jonge katje gelijk zal komen halen.
Als ik een tijdje later terug kom, zie ik dat het varken een klein rood puntje op zijn snuit heeft. Het jonge poesje zie ik niet meer. Ik hoop maar dat moeder het beestje heeft opgehaald. Terwijl ik naar het varken kijk en verder door het hok zoek naar het jonge katje, komt de moederkat bij me staan. Het miauwen klinkt heel triest en zielig. Ik kan het jonge katje ook niet meer vinden en de rode vlek op de snuit van het varken doet het ergste vermoeden.
Omdat ik altijd met mijn beesten klets, knoop ik ook dit keer het gesprek aan met de kat. Ik zeg: “wat is er beestje, waarom ben je zo triest?” Zo’n beest geeft natuurlijk geen antwoord. Het varken voelt zich blijkbaar al helemaal niet geroepen te antwoorden. Ik zeg tegen de kat “ben je verdrietig?” En verdomd, het lijkt alsof haar ogen wat vochtiger zijn dan anders. Ik vraag haar “ben je verdrietig over de jonge vogeltjes die je vandaag uit het nest hebt gehaald? Of om het muisje dat je pakte, de moeder van de jongen die daarna tevergeefs op hun moeder wachtten en vervolgens een langzame en pijnlijke hongerdood stierven? Of ben je verdrietig over de eend die eerst met 8, vervolgens met 6 en vandaag met 4 kuikentjes het erf op komt lopen?” De kat antwoordt natuurlijk niet, draait zich van mij af en loopt de schuur uit. En of ik het me nou verbeeld of dat het echt was, maar volgens mij zag ik dat ze haar middelvinger naar mij opstak. Hypocriet!

Zij een goed leven, Wij een lekkere bout